Ik kom moe thuis van mijn werk. Eten koken, de kinderen aandacht geven, naar het verhaal van manlief luisteren, tassen klaarmaken voor de volgende dag, en o ja, het huis is ook ontploft. En dan hangt er ineens zo’n dramadraak aan je been, omdat de andere draak haar een schop heeft verkocht. Zucht.

Dramadraak

Ken je dat? Dat je zielsveel van je kind houdt, maar het soms ook achter het behang kunt plakken? Ik heb er twee van die heerlijke boeven rondlopen: een dochter van bijna 7 en een zoon van 4. Allebei hebben ze hun eigen fijne karakter en interesses. Maar soms veranderen ze in twee draken, waarin ik dat lieve, zachte meisje of dat ondernemende, nieuwsgierige jongetje niet meer herken.

Nu ben ik kinder- en jeugdtherapeut, dus begint er meteen een stemmetje te draaien met de tips die ik ouders in mijn praktijk altijd geef. Dat werkt prima als ik zelf rustig ben, op mijn vrije dag of een luie zondag. Maar op de een of andere manier veranderen mijn kinderen altijd in een dreinende, ongeduldige, claimende of treiterende draak op het moment dat ik moe uit werk kom. Precies dan, met het eten op het vuur en het huis in chaos.

Draakafspraak

We hebben inmiddels de drakentaal als vaste taal in huis geïntroduceerd, om de kinderen (en stiekem onszelf ook) alert te maken op ons gedrag. Ik benoem dus ook naar de kinderen dat ik een draak bij ze zie. Samen kwamen we tot de conclusie dat we geregeld last hebben van onze draken, dus hebben we als gezin afgesproken: we spelen niet met draken. Oftewel, we gaan niet in op het gedrag van de ander als die in de draak zit.

Ik benoem daarbij naar de kinderen dat ik een draak zie, en dat ze de keus hebben om de draak vast te houden of los te laten. Houden ze hem vast, dan mogen ze even naar de voordeurmat, onze afkoelplek. Voelt een van mijn kinderen dat het de draak weer los kan laten, oftewel terug kan naar zijn rustige zelf, dan mag het weer terugkomen. Zo voelen ze dat ze een keuze hebben, maar wordt het drakengedrag niet beloond.

Het is inmiddels een stuk rustiger en gezelliger in huis, zelfs als ik uit werk kom. Al krijg ik soms ook een spiegel voorgehouden om mijn eigen draak los te laten, en ga ik dus zelf netjes even op de mat afkoelen.

Dit blog is geschreven door Melody Pippel, moeder van twee kinderen en kinder- en jeugdtherapeut in Lelystad. In haar praktijk kunnen kinderen terecht met onder andere laag zelfvertrouwen, angsten, slaap- en zindelijkheidsproblemen, hooggevoeligheid en emotionele problemen. Meer lezen? Kijk op haar website praktijkinfini.nl.