Liefde is ook loslaten. Je kind toestaan om te ontdekken, fouten te maken en zelf oplossingen te bedenken. Daar leren ze van, daar groeien ze van. Ik weet dat allemaal, en tóch vind ik loslaten een van de moeilijkste dingen om te doen. Met drie kinderen in verschillende leeftijden (bijna 12, 9 en 4,5 jaar) is dit voor mij een terugkerend thema.

De eerste schooldag

Mijn jongste dochter is vorig schooljaar met school begonnen. Zij was er enorm aan toe, maar ik stiekem nog niet. “Ineens” zaten alle drie mijn kinderen op school, en daarmee sloten we toch wel even een tijdperk af. Dapper liep ze het schoolplein op, maar toen kwamen toch de tranen. Ze klampte zich aan me vast, en ik voelde dat de tranen ook over mijn wangen liepen. Ik zei dat ik heel goed begreep dat zij het spannend vond, maar dat ik er ook alle vertrouwen in had dat ze een leuke dag zou hebben. Ik fluisterde in haar oor dat ik heel veel van haar hield en dat ik haar ’s middags weer kwam ophalen. Na een laatste dikke knuffel nam haar lieve juf haar over, terwijl ze nog een laatste keer naar me zwaaide. Ik blies een kushandje en verliet langzaam het schoolplein. Loslaten.

Doorgroeien

Mijn zoon zit nu twee jaar op kickboksen, en een paar weken geleden kwam hij heel blij thuis. Hij keek mijn man stralend aan, en mijn man keek trots terug. Vol verwachting wachtte ik op het nieuws. Mijn zoon vertelde trots dat hij door mocht naar de volgende groep: de 15+ groep. Zijn trainer had aangegeven dat het trainen heel goed ging en dat hij in de oude groep niet helemaal tot zijn recht kwam. Ik gaf hem een dikke knuffel en zei dat ik heel trots op hem was, op hoe hij zich inzet en op zijn leergierigheid. Ik benoemde ook hoe fijn ik het vond om te zien dat hij zoveel plezier in zijn sport heeft, want dat vind ik het allerbelangrijkste.

Stiekem vond ik het best eng: mijn 9-jarige zoon tussen jongens en meiden van rond de 15. Voor de eerste les had ik lichte buikpijn en spookten er allerlei gedachten door mijn hoofd, maar ik gaf hem een dikke knuffel en wenste hem veel plezier. Loslaten.

De stap wagen

Mijn oudste dochter is dit schooljaar begonnen op de middelbare school, en ook nog in een andere stad. Begin groep 8 zag ze er enorm tegenop om naar de middelbare school te gaan. Dat maakte het loslaten voor ons als ouders niet makkelijker. We hebben haar angsten aangehoord en haar erkend in haar gevoel, want laten we eerlijk zijn: die stap is ook gewoon heel spannend. Tegelijk hebben we het vertrouwen uitgesproken dat zij klaar was voor die stap. Samen zijn we stapje voor stapje die angsten aangegaan, door te vragen waar ze precies bang voor was, hoe het eruit zou zien als ze niet bang zou zijn, en welke stapjes ze kon zetten om daar te komen.

We zagen haar groeien, en tijdens de vakantie sprak ze uit dat ze eigenlijk wel zin had om naar de middelbare school te gaan. Ik vond dat zo mooi om te horen, dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg. Ik gaf haar een dikke knuffel en zei dat ik heel trots op haar was, op hoe zij het afgelopen jaar aan haar angsten en onzekerheden heeft gewerkt. Ik benoemde ook dat wij er altijd voor haar, en voor haar broertje en zusje, zullen zijn, en dat er thuis áltijd een plek voor haar is.

En toen brak haar eerste schooldag aan. Met lichte spanning, maar vooral veel zin liep ze de school binnen. We hoefden niet mee te lopen; in de auto gaf ze een laatste kus, en zonder om te kijken liep ze richting de school. Loslaten.

Loslaten

Mijn jongste dochter had in een mum van tijd haar plekje op school gevonden. Ze gaat met plezier, heeft vriendinnetjes en is ontzettend leergierig. Mijn zoon gaat elke week met veel plezier naar kickboksen en komt nog blijer weer thuis. En mijn oudste dochter heeft een leuke start gemaakt op haar nieuwe school: ze vindt het er fijn en heeft al vriendinnen gemaakt.

Natuurlijk had het allemaal anders kunnen lopen, maar ook dan hadden zij hun weg wel gevonden. Ik kan ze niet tegen alles beschermen, en dat moet ook niet. Dus hoe moeilijk ik dat soms ook vind: ik laat ze los en geef ze het vertrouwen dat zij in staat zijn hun eigen weg te bewandelen en hun problemen zelf op te lossen. Tegelijk laat ik ze weten dat wij er altijd zullen zijn en helpen als zij dat nodig hebben.

En is dat niet wat we als ouders het liefste voor onze kinderen willen? Dat zij genoeg zelfvertrouwen en vaardigheden hebben om met tegenslagen om te gaan, maar ook weten dat er altijd een plek is waar ze naartoe kunnen als ze het even niet meer weten.

Dit blog is geschreven door moeder Selina.